เมื่อต้นเดือนที่ผ่าน (วันที่ 9-10 สิงหาคม ) ได้มีโอกาสไปทำความดีเพื่อมอบให้กับแม่ ....และก็ทำบุญเพื่อสืบทอดทะนุบำรุงพุทธศาสนากับ เพื่อนๆ กลุ่มบ้านดินไทย .......ที่วัดป่าสุคะโต จังหวัดชัยภูมิ  ของพระอาจารย์ไพศาล   วิสาโล     ที่บอกว่าได้ทำบุญเพราะว่าการเดินทางครั้งนี้เราไปสร้างกุฎิดิน  สำหรับเป็นที่พักของพระสงฆ์ หรือผู้ปฎิบัติธรรมที่มาพักที่วัด  ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้ก็ได้บุญแบบ 2 เด้งเลย 

การได้ไปทำบ้านดินครั้งนี้พึ่งรู้ซึ้งถึงการทำงานแบบสองมือสองเท้าก็คราวนี้หละ เพราะว่าเราต้องใช้มันทั้งสองอย่างหนักจริง ๆๆๆ  คงอยากจะรู้แล้วสิว่าใช้อะไรกันนักหนา

เท้า :  ต้องย่ำๆๆๆ และย่ำ ดินให้เนียนหรือว่าเนื้อดินกับแกลบและน้ำผสมเข้ากันจนได้ที่พอให้พวกเราเอาไปใช้ก่อแทนปูน หรือว่า ใช้ทำบล๊อกดินหรือก้อนดิน สำหรับแทนอิฐบล๊อกเพื่อก่อเป็นกำแพงบ้าน หรือกุฎิ ที่พวกเราเหล่าอาสาบ้านดินกว่า 80 ชีวิตได้มาร่วมกันทำนั่นหละ   เพราะหากเราย่ำไม่ได้ที่ดินที่เอาไปก่อ   ฉาบ  หรือทำบล๊อกมันเหลวเกินไปก็จะทำให้ดินมันแข็งตัวช้า เพราะนั้นสองเท้าของเราก็จะต้องถูกใช้งานอย่างหนัก  เดินย่ำไป ย่ำมา  วนไปวนมาอยู่ในหลุมดิน 

มือ : ต้องควัก ต้องฉาบ ต้องหยิบ ต้องยก ก้อนดินที่หนักกว่า 5 โล และดินที่เตรียมไว้ก่ออยู่ตลอดเวลาโดยที่เราเองกลับไม่รู้สึกเหน็จเหนื่อยเลย   กลับอิ่มเอมไปกับความสุขและความสนุกสนานที่ได้พูดคุยทักทายกับเพื่อนๆ  ใหม่ที่มาเข้าร่วมกิจกรรมด้วยกัน  ครั้งนี้นอกจากประสบการณ์ที่มากขึ้น ได้ความรู้ตลอดจนเทคนิคในการสร้างบ้านดิน ที่อาศัยวัสดุจากธรรมชาติแล้ว   เรายังได้รู้จักเพื่อนเพิ่มขึ้นด้วย  น้องปอ. สาวน้อยเซลล์โรงแรมแห่งหนึ่งที่กระบี่ , น้องเต้กะน้องชาย  สถาปนิคหนุ่ม , พี่ตุ้น สาวออฟฟิตแถวเมืองทอง , น้องฮุยหนุ่มจากชลบุรีและที่ประทับใจแบบไม่ลืมเลยก็น้องเคียว เด็กหนุ่มที่ทุ่มเททั้งตัว  ทั้งใจให้กับงานครั้งนี้อย่างเต็มเปี่ยม , อ้อ ยังมีอีก 1 คน แหมอันที่จริงไม่น่าลืมเค้าเลยอะเพราะตัวออกใหญ่ (ไม่ได้ลืมนะจริงๆๆ) น้อง โล มหาบัณฑิตมาด ๆ จากนิด้า ทำงานกับตำรวจท่องเที่ยว และอีกหลายๆ คนที่ไม่ได้เอ่ยนามก็ต้องขออภัยไว้นะที่นี่ด้วยนะค่ะ

การทำกิจกรรมในครั้งนี้เราได้เรียนรู้ว่า  การทำงานหากเราตั้งใจจริงและทำด้วยความสนุกสนานเราก็จะไม่รู้สึกเหนื่อย  และถ้าเรามองถึงเห็นถึงคุณค่าของงานที่เราทำด้วยแล้วเราก็จะทำงานด้วยความสุขยิ่ง................... 

 ดิน..แม้จะเป็นเพียงแค่เศษธุลีเล็ก ๆๆๆ ที่บางครั้งอาจจะก่อความรำคาญให้เรายามเมื่อเป็นผงฝุ่น มาเกาะเสื้อผ้าหรือข้าวของ...........แต่ดินเมื่อหล่อหลอมเป็นก้อนดินที่แข็งแกร่งแล้วหละก็กลับมีคุณค่ามากมายเหลือคณานับจริงๆ  เคยได้อ่านบทความบทหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องเล่าดี ๆ บำรุงจิตใจ ที่เรียกว่า  vitamin story จาก (ซีเอ็ด) ได้กล่าวถึงดินเหนียวไว้....อ่านแล้วก็รู้สึกว่าอยากให้คนอื่นๆ ได้อ่านบ้างก็เลยอยากจะหยิบยกเอาบทความนั้นมาใส่ไว้ในการเขียนครั้งนี้ด้วยแล้วกัน

“ ดินเหนียวอาศัยอยู่ในท้องนาอย่างสุขสบาย แต่แล้ววันหนึ่งมีรถขุดคันใหญ่วิ่งฝุ่นตลบเข้ามา และเริ่มขุดดินเหนียว  ดินเหนียวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่รถขุดก็ยังขุดต่อไป อย่างไม่ใส่ใจ แล้วย้ายดินเหนียวขึ้นไปบนรถบรรทุกสักพักใหญ่ รถบรรทุกวิ่งไปถึงที่แห่งหนึ่ง ดินเหนียวถูกย้ายเข้าไปอยู่ในถังและถูกบดจนเนื้อเหนียวละเอียด ความเจ็บปวดยังไม่ยุติแค่นั้น ยังมีอะไรแปลกๆ จับตัวดินเหนียวหมุนไปเรื่อย ๆ และเริ่มบิดไปทางโน้นที ทางนี้ที ดินเหนียวไม่เข้าใจทำไมตัวมันจึงต้องเหนื่อยแสนสาหัสขนาดนี้        เมื่อสติกลับคืนมาอีกครั้ง ดินเหนียวก็กลายเป็นเครื่องปั้นไปเสียแล้ว

ดินเหนียวถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าความเจ็บปวดคงจบสิ้นเสียที แต่ที่ไหนได้ ความเจ็บปวดยังไม่สิ้นสุด มีของเหลวไหลลงมาเคลือบตัวมันให้มีสี ยังไม่ทันไรก็ต้องถูกส่งเข้าไปอยู่ที่เตาเผาที่มีไฟร้อนจัด ดินเหนียวอยู่ในเตาเผานานถึงสองวัน

...สองวันผ่านไป...

ดินเหนียวหันมาสำรวจตัวเอง แล้วก็อดที่แปลกใจไม่ได้ เพราะสภาพของตัวเองขณะนี้ ต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่เห็นด้วยสายตาตัวเองเป็นภาพที่สวยงามมาก

ดินเหนียวซึ่งเคยหมกตัวอยู่ในทุ่งนา กลับแปรเปลี่ยนเป็นเครื่องปั้นดินเผารูปทรงงดงามและมีราคา

..ดินเหนียวแจ้งแก่ใจในบัดนั้น...  ความทรมานและเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส    ช่วยแปรสภาพให้ตนมีความงดงามยิ่ง...  เช่นกัน เมื่อทุกคนโตขึ้น ความทรมานและความลำบากไม่ใช่สิ่งที่ต้องหลีกเลี่ยงเสมอไป   เหล็กยิ่งโดนไฟเผาก็ยิ่งแกร่งขึ้น ชีวิตคนเราเมื่อเจอกับความทุกข์และความยากลำบากก็จะแข็งแกร่งและงดงามขึ้นเช่นกัน           การที่เราต้องเผชิญกับความทุกข์และความยากลำบากนั้น เป็นเสมือนขั้นตอนหนึ่งก่อนที่เข้าสู่ช่วงเวลาที่แห่งความสงบ งดงาม เหมือนกับขั้นตอนที่แปรสภาพดินเหนียวมาเป็นเครื่องปั้นดินเผาสวยงาม       ถ้าเราหลีกเลี่ยงความเหน็ดเหนื่อยและความทุกข์ยาก ตัวเราอาจจะกลายเป็นคนที่อ่อนแอใช้การไมได้ เหมือนกับเครื่องปั้นดินเผาที่แตกง่ายและมีรอยร้าว     หากเราเปลี่ยนมุมมอง  เมื่อใดที่เจอเรื่องแสนเหน็ดเหนื่อยและยากลำบาก เขาว่าให้ผิวปาก "ยินดีต้อนรับ" แล้วเราจะเอาชนะมัน” นั่นสินะ ชีวิตเราไม่ว่าจะทุกข์ หรือสุขก็อยู่ที่มุมมองจริงๆๆ    มองให้เป็นสุข..ชีวิตก็สดใส...ต่อไปหากเรามองฝุ่น  ก็ให้คิดถึงดินหรือดินเหนียวนะ จ๊ะจะได้ ไม่ต้องมาหงุดหงิดหัวใจงัย....