เมื่อปลายปี 2549 ที่ผ่านมารู้สึกว่าตัวเองท้อแท้  หมดกำลังใจที่จะทำอะไร  ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเองเกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง    รู้สึกเหนื่อย  มากๆ ไม่อยากจะทำอะไรเลย   จะเรียกว่าเบื่อชีวิตก็อาจจะได้    ก็พยายามค้นหาทางออกให้กับตัวเองเหมือนกัน ด้วยวิธีการต่าง ๆ  เช่น  อ่านหนังสือ  ดูโทรทัศน์   คุยโทรศัพท์ เพื่อจะได้ให้วันเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็ว  จะได้ไม่ต้องไปคิดถึง สิ่งที่ทำให้เราท้อและหมดกำลังใจ  หรือสาเหตุที่ทำให้เราเป็นทุกข์     ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน   แม้ว่าจะได้กำลังใจจากครอบครัว จากเพื่อน  พี่ ๆ ที่รัก   แต่มันก็มีบางช่วงเวลาที่เราต้องอยู่ลำพัง อารมณ์ และความรู้สึกนั้น มันก็เข้ามาเยี่ยมเยียนเสมอมันเหมือนกับว่าแกล้งกันอย่างไรไม่รู้   เพราะว่าเราพยายามที่จะทิ้ง   พยายามที่จะลบล้างความรู้สึกนั้นออกไป   แต่มันก็กลับติดอยู่ในใจเสมอ   และมันก็มักจะทำให้เราอ่อนแอ  จนต้องสูญเสีย น้ำตาอยู่เรื่อยๆ 

 วันหนึ่งนั่งเล่นเน็ต เข้าดู web เพื่อหาอะไรมาอ่านเล่นไปเรื่อย ก็ไปเจอข้อความหนึ่ง   ซึ่งเมื่อเจอแค่ชื่อก็รู้สึกว่า เฮ้ย ......มันน่าสนใจดี พออ่าน ๆ ๆไป ก็รู้สึกว่า

เออ........ชีวิตก็เป็นอย่างเนี้ยหละนะ จากนั้นก็คิดว่าตนเองมีหนทางที่จะปลดปล่อย ความรู้สึกท้อแท้  หมดหวัง ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนั้นได้แล้ว   เริ่มมองมุมใหม่   มองเป็นการให้อภัย .....อยู่กับปัจจุบัน เรียนรู้ให้มากที่สุด   ไม่คาดคิดถึงสิ่งที่ยังมาไม่ถึง  มันก็พอจะช่วยทำให้ใจเราสงบลงได้ 

วันนี้ผ่านมาแล้ว เกือบ 8 เดือน ก็รู้สึกว่าเราเข้มแข็งมากกว่าเดิมมาก  มีกำลังใจลุกขึ้นมาทำโน้น  ทำนี่ได้บ้าง แต่ก็อาจจะยังไม่เหมือนเดิมหรือเป็นปกติเท่าไร  ซึ่งก็บอกตัวเองเสมอว่ามันต้องใช้เวลา  และการทำใจยอมรับเพราะเราเปลี่ยนแปลงไม่ได้ เวลาเท่านั้นที่จะสอนให้เราแกร่ง   พอรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นก็อยากให้กำลังใจคนอื่นๆ บ้าง ก็เลยอยากจะขอนำเอาบทความหรือข้อความที่ทำให้เรารู้สึกดี มาให้เพื่อนๆ ได้อ่าน บ้าง เค้าบอกว่า “    ชีวิตก็เหมือนการเคลื่อนไหวของรถ บางจังหวะต้องเร่งรีบ บางจังหวะต้องชะลอตัว หรือหยุดนิ่งๆ เพื่อไตร่ตรองถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ในชีวิตเราต้องพบเจออุปสรรคมากมาย หนักบ้าง เบาบ้าง เราต้องไม่ท้อแท้  ไม่หวั่นไหว ไม่ลงโทษ ไม่ให้ร้ายตัวเอง แก้ไขปัญหาด้วยปัญญา และสิ่งสำคัญ  คือ อย่าหมดกำลังใจ เราอาจต้องถอยหลังสักก้าวหรือหลายก้าว เพื่อตั้งหลักที่จะออกแรงพุ่งทะยานไปข้างหน้า ความพ่ายแพ้ ความผิดหวัง มิได้หมายถึงเราต้องสูญสิ้นทุกอย่าง เรายังมีตัวและหัวใจที่มีค่าอยู่กับเรา ที่สามารถจะสร้างสิ่งใหม่ๆ ให้เกิดขึ้นได้อีกมากมาย ให้ทำใจเหมือนสายน้ำที่มุ่งหน้าไปสู่ทะเล แม้จะเจอโขดหิน สิ่งกีดขวางใดๆ ก็ไม่ท้อถอย หลบหลีก เอาชนะอุปสรรคจนไปสู่ทะเลได้ ...

วิถีชีวิตคนก็ต้องดิ้นรน  ต่อสู้กับอุปสรรคนานัปการ ฉะนั้นเราจึงต้องเข้มแข็ง ต้องกล้าแกร่ง และอดทน ถ้าเราผ่านวิกฤตการณ์ที่เลวร้ายมาได้ เราจะภาคภูมิใจในชีวิต หากยามใดที่ชีวิตรุ่งโรจน์ก็อย่าหลงระเริง  ยามใดที่ตกต่ำก็อย่าทุกข์ระทม ให้รักษาใจของเราให้มั่นคง ให้คิดว่าสิ่งนี้เป็นธรรมดาของโลก แล้วสู้ต่อไปจนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางของชีวิต ... .. .”

ลองอ่านแล้วเป็นงันก็เขียน เม้น ๆๆมานะจ๊ะ  เพื่อนๆ น้อง ๆ และคุณ พี่ ๆ  ที่รักทั้งหลาย

เวลาเปลี่ยน  .......สิ่งแวดล้อมเปลี่ยน.......คนก็เปลี่ยน.....ชีวิตก็เปลี่ยน ...............

เผลอแป๊บเดี๋ยว …หนึ่งปีก็ผ่านไปไวจริงๆๆ มีเรื่องราวต่างๆ มากมายเกิดขึ้น  และผ่านเข้ามาในชีวิตเยอะแยะมาก  เรื่องบางเรื่องมันก็เกิดขึ้นรวดเร็วมากจนเราตั้งตัวไม่ติดซึ่งมันก็ทำให้ชีวิตเราเกว่งไปเหมือนกัน   

จำได้ว่าวันเกิดเมื่อปีที่แล้วเราไปกินข้าวกับแม่  พี่สาว ป้า  และใครบางคนที่รัก เราไปกินข้าวกันที่ร้านป้าหนู  จังหวัดฉะเชิงเทรา แต่ก่อนหน้านั้นหนึ่งวันเป็นวันฉลองครบสิริราชสมบัติของในหลวง เราต้องมาทำงานและช่วงเย็นก็พาแม่  พี่สาว และป้าไปดูขบวนเรือที่แม่น้ำเจ้าพระยา  จากนั้นก็ไปสนานหลวงเพื่อร่วมจุดเทียนถวายพระพร   รู้สึกมีความสุขมาก ที่ได้เห็นแม่ยิ้มและมีความสุขตั้งแต่ที่ได้มาดูขบวนเรือ เพราะแม่อยากมามาก   หลายครั้งที่แม่คะยั้นคะยอให้เราพามาสนามหลวงในวันที่ 5 ธันวาแต่พวกเราเบื่อและไม่ชอบคนเยอะ สุดท้าย เราก็พาแม่มาได้ แม่สนุกกับพลุที่เค้าจุดโชว์มากแม้ว่าเราจะต้องวิ่งหลบเขมาคันและสะเก็ดของพลุที่ล่วงหล่นลงมาใส่ก็ตาม  แม่ไม่ยอมถอยเลย ยังไม่อยากจะกลับบ้านจนต้องอยู่ดูต่อไปเรื่อย ๆ     คืนนั้นเรากลับบ้านกันดึกมากเพราะรถที่สนามหลวงติดมาก   เรากลับถึงบ้านกันประมาณ เกือบตีหนึ่งได้     เล่นเอาหมดแรงไปเลย

เช้าวันที่ 10 เราก็ตื่นแต่เช้า แต่ก็ยังไม่เช้าเท่ากับแม่ทั้งที่นอนก็ดึกพอๆกัน เราไปใส่บาตรกับแม่ เพราะวันนี้เป็นวันเกิด หลังจากนั้นก็ชวนกันไปกินข้าวต่อที่ร้านป้าหนูเห็นแม่มีความสุข  ป้ามีความสุข เราก็มีความสุขมันช่างเป็นวันเกิดที่มีความสุขจริงๆ 

แล้วเวลาก็เปลี่ยนผ่านไป ..................วันเกิดปีนี้ไม่มีใครบางคนอีกแล้ว ...............

ใครจะคิดว่าวันเกิดเราปีนี้กลับเป็นวันที่เราต้องมาทำบุญ100 วันให้คุณป้า  .....................

ภาพรอยยิ้มของป้ายังอยู่ ........มันติดตามเราเสมอ  และทุกครั้งที่เราคิดถึง ......................ไม่ใช่ป้าคนเดียวที่หายไปจากงานวันเกิด....แต่ใครบางคนที่รักก็หายไปด้วยเช่นกัน .....เค้าหายไปจากส่วนหนึ่งของชีวิต...เท่านั้น      แต่เรากลับไม่รู้สึกว่าขาดหรือหายไป..........มันกลับรู้สึกอบอุ่นและเข้าใจกันมากขึ้น .......

            บางครั้งการที่คนเราเมื่ออยู่ใกล้กันมากๆ อาจจะมองไม่เห็นคุณค่าของกันและกัน

ตราบใดที่ห่างไกล หรือเกิดการสูญเสียขึ้นเมื่อไร เราจะเข้าใจดีว่าอะไรสำคัญต่อชีวิตของเรา ..

***ดีใจที่ทำให้ป้ายิ้ม...ได้ในวันนั้นและก็ดีใจที่ทำให้เธอนั้นยิ้มได้ในวันนี้ (หรือเปล่านะ ......? ) ***

ขอบคุณที่ยังรักกัน

ขอบคุณที่ไม่ลืมวันเกิดฉัน

ขอบคุณอีกครั้งในความรักที่มี .........แม้จะไม่เหมือนเดิม..

ขอบคุณบางสิ่งที่ทำให้ได้รู้จักเธอ .......

ขอบคุณนะ .....